این فیلم با الهام از شعری سروده «کاسترو آلوز»، فضای سیاسی، فرهنگی و فکری برزیل در اواخر دهه ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد. داستان حول محور چهار تجسم متمایز از چهره مسیح می‌چرخد: یک مرد سیاه‌پوست، یک سرباز، یک سرخ‌پوست و یک مبارز چریکی. این افراد شجاع که به عنوان پیام‌آوران نابودی در سرزمین‌های بومی شناخته می‌شوند، با حرص و طمع سیری‌ناپذیر و وحشیگری سرکوبگرانه استعمارگران که توسط «جان برامز» (یک استثمارگر خارجی بی‌اخلاق) ترویج می‌شود، شجاعانه مبارزه می‌کنند.

به گفته کارگردان، فیلمی درباره «استعمارگران از دیدگاه استعمارشدگان»؛ این فیلم مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمرتبط را در سراسر اروپا و برزیل به تصویر می‌کشد و بر درک زندگی بشر به عنوان تجربه‌هایی شبیه به خلسه تاکید می‌کند و بدین ترتیب دیدگاهی از تاریخ بشر را به عنوان پیوندی از رفتارهای نمادین ارائه می‌دهد.

این فیلم افرادی را با درگیری‌های روانی و اجتماعی مداوم نشان می‌دهد: خشونت در میان قانون‌شکنان، درگیری میان زن و مرد، پلیس و جامعه.

نسل جدیدی از راهزنان کانگاسیرو به رهبری کویرانا در بیابان‌ها سر برآورده‌اند. یک زمین‌دار نابینا، آنتونیو را استخدام می‌کند تا دشمن قدیمی‌اش را نابود کند. با این حال، آنتونیو پس از شکست دادن کویرانا و همراهی با این مرد در حال مرگ تا مخفیگاه کوهستانی‌اش، تحت تاثیر وضعیت اسفبار پیروان کانگاسیرو قرار می‌گیرد. این آدم‌کش آشفته‌حال به یک انقلابی تبدیل می‌شود و تفنگ و قمه خود را به سمت اربابان سابقش نشانه می‌رود.

الدورادو، کشوری خیالی در قاره آمریکا، در تب‌وتاب مبارزات داخلی برای کسب قدرت سیاسی می‌سوزد. در بحبوحه این تشنج اجتماعی، روزنامه‌نگار خسته و دلزده، پائولو مارتینز، در مقابل دو نامزد سیاسی به یک اندازه فاسد قرار می‌گیرد: یک شبه‌پوپولیست و یک محافظه‌کار. در این میان، پائولو میان جنون نخبگان و تسلیم کورکورانه توده‌ها سرگردان است. اما در این واقعیت پیچیده استوایی، هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست.